Książki Na Wieczór

Zdjęcia są mojego autorstwa, ale chętnie ci je udostępnię.
Podejmuję się również współpracy fotograficznej.
Więcej tego typu fotek na instagramie https://www.instagram.com/mar_iuszz_/

Czwarta część przygód o chłopcu, który ma niezwykły talent. Talent do psucia. Świat, w którym żył stał się inny, poznając Bibliotekarzy i Wolne Królestwa, poznając Nalhallę i wszystkich, którzy ją zamieszkują. Jak tym razem wyszła autorowi kolejna książka z cyklu? Zapraszam do przeczytania recenzji.

Czy Alcatraz zdoła uratować oblężone miasto?  Jeśli Mokia upadnie, jej los mogą podzielić pozostałe Wolne Królestwa, a wtedy cały świat znalazłby się we władaniu złowrogich Bibliotekarzy.
Choć jego jedyna broń to kilka par soczewek, zapas wybuchowych pluszowych misiów i niewiarygodny talent do psucia, Alcatraz i tak podejmie wyzwanie. Wystarczy, że pokona armię monstrualnych bibliotekarskich robotów, oddziały Bibliotekarzy, którzy mają normalny wzrost, lecz są nadzwyczaj groźni, oraz najniebezpieczniejszego przeciwnika – własną matkę!
Tym razem nawet jego nadzwyczajny talent do psucia może nie wystarczyć.
Czy Alcatrazowi uda się jeszcze raz uratować sytuację?

Historia narodu Polskiego jest bardzo kontrowersyjna. Od początku leżeliśmy pomiędzy dwoma wrogimi nam państwami, a mimo to dążyliśmy do tego, by stać się potęgą. Przez setki lat udawało się utrzymać ogromne połacie ziemi i wojska – jednak z czasem i to zaczęło się sypać. Fundamenty budowane przez królów zostały wysadzone i nastały rozbiory, które jakby się wydawało – zniszczyły nas doszczętnie – jednak się nie udało. Po latach cierpienia narodziła się Nowa Wolna Polska, która przetrwała tylko przez dwadzieścia lat – wrogie państwa uderzyły i nastała druga wojna światowa. Młodzi mężczyźni – pokolenie kolumbów stanęli do walki, ale Polska skapitulowała. Wywiezieni do Związku Radzieckiego, przeszli przez łagry – by dołączyć do Armii formowanej przez Gen. Andersa.

Postacie zostały dobrze dobrane – nie mamy tu do czynienia z idealnymi ludźmi, którzy ochoczo idą do walki, a ich charaktery przypominają model idealnego dziecka wykreowanego przez psychologa. Tutaj ludzie pozostali ludźmi, mają swoje problemy i zmartwienia, popełniają błędy jak każdy. Warto również zaznaczyć linię dialogowe – żargon żołnierski, realne słowa [mam tutaj na myśli pokazanie tego, co ci ludzie rzeczywiście mogli mówić, a nie wojnę pokazaną w ramach zwykłej potyczki z gry komputerowej]. Wszystko to sprawia, że nie mamy wrażenia czytania komiksu. Osobiście czułem, jakbym czytał reportaż z bitwy, gdzie bagnety są ostre, pociski spadają na moje pozycje, a wróg może czaić się za każdym krokiem.

Dawid Waszak zadebiutował dwa tysiące piętnastym roku powieścią – Czerwień obłędu – którą zdobył rzeszę fanów. Ten młody pisarz w krótkiej, ale bardzo treściwej i dobrej książce przedstawił swoje miasto – Jarocin – oraz bohaterów zmagających się z przeróżnymi kłopotami. Ponad trzy lata przyszło nam czekać na drugi tom cyklu Jarocin. Dawid wraca szykując dla nas istny czytelniczy zawrót głowy, jednak czy wszystko mu wyszło ? Zapraszam do przeczytania recenzji.

Stary rozpędzony PRL-owski pociąg wjeżdża na stację Jarocin. Dla Kacpra Zborowskiego rozpoczyna się nowy etap życia. Lepszego życia. Po tym, jak w wieku sześciu lat został umieszczony w sierocińcu, w którym przeżył piekło, a następnie w męczącej pracy za granicą. Chce zacząć wszystko od nowa. Do Kacpra dość szybko uśmiecha się los, poznaje Amandę. Zauroczony młody mężczyzna jeszcze nie wie, że niewinny uśmiech kelnerki może diametralnie zmienić jego życie. Jednak wszyscy co dobre szybko się kończy. Główny bohater zostaje wrobiony w morderstwo, a dodatkowo zaczynają wychodzić demony przeszłości.

Zaczynając książkę po raz kolejny nie wiedziałem czego się spodziewać. Zakończenie pierwszego tomu cyklu nie napawało optymizmem, a jak mówi stare porzekadło – tom otwierający cykl jest najlepszy, potem jest tylko gorzej. Tutaj jest zdecydowanie inaczej. Już na pierwszej stronie widzimy ogromny postęp autora. Początek niczym u światowej klasy pisarza wciąga i oczarowuje jednocześnie.

Czytając tę książkę miałem wrażenie jakbym czytał czyjś pamiętnik lub rozmawiał z kumplem przy piwie i słuchał jego dramatycznej historii. Wydarzenia przedstawione w utworze są tak prawdziwe, że mało brakowało, a wpisałbym w przeglądarkę daną scenę i sprawdził, czy aby na pewno to się nie wydarzyło.
Twierdzę, że czegoś takiego na polskim rynku brakowało. Pośród historii z odległej Skandynawii, Warszawy Remigiusza Mroza, a mistycznymi bohaterami Stefka Kinga znalazł się skromny Dawid ze swoją nową powieścią Mrocznym Układem.

Pamiętacie jak rusza pociąg? Najpierw silnik powoli rozpędza kilkanaście ton żelastwa, potem osiąga prędkość krytyczną i pędzi w stronę kolejnej stacji. Tylko w tym pociągu ktoś wyłączył hamulce i zatrzasnął pedał przyspieszenia. Taka jest ta książka.

Podczas lektury byłem zaskoczony niektórymi błędami autora. W tym przypadku naprawdę nie wiem, czy redaktor zaspał, czy ja się czepiam. Części zdań brakuje najzwyczajniej w świecie składni przez co do niektórych fragmentów musiałem wracać kilka razy, by zrozumieć ich sens.

Następnym błędem zauważonym przeze mnie jest wycięcie ciekawych fragmentów powieści. Sam początek przed trzęsieniem ziemi moim zdaniem jest przy krótki. Uwaga możliwy spoiler, pomiń ten akapit – historia Amandy powinna być zdecydowanie dużo dłuższa, a niektóre sytuacje należałoby rozwinąć.

Każdy miewa w swoim życiu momenty, które trwają wiecznie. Sekundy ciągną się godzinami. Doświadczamy wtedy najgorszych uczuć, jakie można sobie wyobrazić. Pragniemy, aby minęły w mgnieniu oka, ale mózg nie pozwala nam zapomnieć o żadnym szczególe.

Coraz częściej zaczynam się zastanawiać, dlaczego pisarz z takim potencjałem jest tak niezauważany? Gdy wychodzą utwory innych twórców od razu lądują na szczycie bestsellerów empiku, a ludzie rozmawiają o nich w pociągach, na forach dyskusyjnych i wszędzie gdzie się da. Odnoszę wrażenie, że tutaj jest inaczej. Może zawinił marketing albo po prostu ja jestem zafascynowany tą powieścią.

Warto było zarwać noc dla tej książki.

Podsumowanie;
Waszak pokazał, na co go stać – Mroczny układ – to moim zdaniem jedna z najlepszych powieści tej zimy, niepozwalająca nam zasnąć, mrożąca krew w żyłach, a do tego niezwykle prawdziwa.
Jeśli jeszcze nie macie tej powieści – biegnijcie do księgarni, nie będziecie zawiedzeni.
Jeśli już ją przeczytaliście, podzielcie się swoją opinią w komentarzu.

4,5/6

Czasem na zwykłą książkę trzeba spojrzeć inaczej. Zabrać ją na spacer i zrobić klimatyczne zdjęcie - dziś pokażę państwu krótką sesję ,,Wędrowca" - zapraszam do obejrzenia.




Udzielam zgody na wykorzystanie zdjęcia przez WYDAWNICTWO/AUTORA lub fanpage tematyczne.
Natomiast jeśli jesteś zainteresowany sesją twojej książki, proszę napisz na meila widniejącego na głównej stronie lub odezwij się na instagramie; https://www.instagram.com/mar_iuszz_/ gdzie dostępne są inne fotografie mojego autorstwa.
Miejsce, w których wykonuje zdjęcia są dobierane pod względem klimatu książki.

Surena Cormudiana znamy już z serii z Uniwersum Metro 2033, jako autora Dziedzictwa Przodków. Niedawno miała miejsce premiera kolejnej książki - Wędrowca, która jak się okazuje, w rodzinnej dla autora Rosji została wydana przed Dziedzictwem Przodków. Niemniej, premiera Wędrowca odbiła się wielkim echem, a nawet wizytą autora w Warszawie.
W Rosji Wędrowiec to jedna ze sztandarowych pozycji w Rosji w Uniwersum. A jak w Polsce? Zapraszam do przeczytania recenzji.

Moskiewskie metro, rok 2033. Po długiej wyprawie na powierzchnię stalker Siergiej Minimalny wraca na Tulską, swoją macierzystą stację. Tam staje się uczestnikiem tajemniczych wydarzeń, które zwiastują śmiertelne zagrożenie dla ocalałych pod ziemią i w ruinach Moskwy. Chcąc ich uratować, Minimalny – wraz z nieoczekiwanym partnerem – podejmuje się karkołomnej misji.