Książki Na Wieczór

je się nie­śmia­ły in­tro­wer­tyk. Ale był faj­ny[...]”. Je­den z dzien­ni­ka­rzy na­pi­sał, że buj­ne wło­sy po­ma­ga­ją mu się ukryć przed świa­tem.

Jest to ko­lej­na książ­ka obok bio­gra­fii Duf­fa, któ­rą bym wpro­wa­dził na li­stę obo­wiąz­ko­wych lek­tur w szko­le śred­niej. Książ­ki ma­ją edu­ko­wać i da­wać roz­ryw­kę, a hi­sto­ria wzlo­tu i upad­ku le­gen­dy to naj­lep­sza szko­łą ży­cia.

Re­cen­zja tej książ­ki mia­ła uka­zać się 05.01.2017 tu pra­gnę wszyst­kich prze­pro­sić; mia­łem prób­ne eg­za­mi­ny za­wo­do­we, do te­go mu­sia­łem za­li­czyć se­mestr.

Zmarła. Tuż przed nowym rokiem. Nie dożyła 2017 roku. Dzień później zmarła jej matka - Debbie Reynolds. Stała się ikoną kina, choć to głównie za sprawą roli księżniczki Lei w sadze Gwiezdnych Wojen. Miała 52 lata. Czy jej życie pomimo sławy było słodkie, przyjemne i pełne luksusów? Zapraszamy do przeczytania recenzji jej biografii.

Carrie Fisher zasłynęła jednak nie tylko niezapomnianą rolą siostry Luke’a Skywalkera w trylogii
George’a Lucasa, ale również jako autorka czterech bestsellerowych powieści. „Księżniczka po przejściach” to autentyczna i bezkompromisowa autobiografia , w której Fisher postanawia opowiedzieć całą prawdę o swoim barwnym, choć niełatwym życiu. Jakie było jej dzieciństwo, gdy dorastała jako produkt „hollywoodzkiej hodowli gwiazd”. Jej rodzicami byli, znani na całym świecie: Debbie Reynolds i Eddie Fisher. Jak sama stawała się ikoną popkultury, wcielając się w księżniczkę Leię w kultowej trylogii Lucasa. Wprost pisze o swoim uzależnieniu od narkotyków i alkoholu, problemach z depresją i o wychodzeniu na prostą.

Choć do biografii mam dość sceptyczne podejście (w tym miejscu drodzy czytelnicy, nie dajcie się zmylić - pamiętajcie, ze jest nas dwóch ;) ), stwierdziłem, że przeczytam, skoro i tak ją dostałem. Żadna książka nie jest warta tego, by stała na półce nieczytana i kurzyła się.

Carrie Fisher, jako charakter to dla mnie pewna nowość. Dziecko gwiazd - Eddiego Fishera i Debbie Reynolds. Już po tym przeczuwałem, że czeka mnie spotkanie z inną personą. I nie myliłem się. Ta autobiografia jest powalająca.

Carrie Fisher, znana bardziej jako księżniczka Leia z Gwiezdnych Wojen miałą życie bardzo zwiłe, pełne przenajróżniejszych i najdziwniejszych przygód, które dostarczało Hollywood, którego, jak sama to twierdziła, była produktem. Czasem wydarzenia opisanej w jej własnej biografii wydają się jak wyciągnięte z różnych filmów: od dramatu obyczajowego, przez kryminały, na seks-historiach skończywszy. Więcej nie zdradzę w tym miejscu, musicie sami przeczytać ;)

Autorka nie szczędzi na słowach, wszystko opisała dokładnie, bez ogródek i bez tabu. Pikantne sceny, nieprzyzwoite szczegóły i mnóstwo innych, a wszystko zwieńczone, o zgrozo, terapią elektrowstrząsową.

Przez tą książkę przemawia też dziecko, które zawsze żyło w luksusach i nigdy nie zdawało się tylko na siebie - przesadna duma, a czasem egocentryzm biją z wielu stron.

Ogólnie lektura wzbudzała we mnie całą gamę odczuć i dzięki temu jest ciekawa i pochłaniająca. Nie mniej jednak ze względu na własny gust i poczucie pewnej odrazy chwilami nie mogę wystawić oceny 10/10, ale dam:
8,5/10.

Dla fanów kina oraz samej sagi Gwiezdnych Wojen jest to lektura niezaprzeczalnie obowiązkowa.

Najmłodszym czytelnikom, bądź waszemu młodemu rodzeństwu z pewnością przydałaby się jakaś książka. Subtelna, lekka, nie skłaniająca do filozoficznych rozmyślań i prosta. Sara Pennypacker napisała książkę o przyjaźni chłopca i lisa. Jak jej wyszło? Zapraszam do przeczytania recenzji.

Odkąd Peter uratował osieroconego liska, on i Pax byli nierozłączni. Pewnego dnia dzieje się jednak coś, czego Peter nigdy by się nie spodziewał: jego ojciec idzie do wojska i chłopiec musi się przeprowadzić do dziadka, którego słabo zna i raczej nie lubi (ze wzajemnością) – a lisa wypuścić do lasu.
Jednak już pierwszej nocy Peter wymyka się z domu dziadka i wyrusza do swojego, oddalonego o 500 kilometrów, gdzie ma nadzieję zastać Paxa.
Lis w tym czasie musi się nauczyć, jak przetrwać w dzikim lesie, i na nowo odkryć świat ludzi i zwierząt. Nigdy jednak nie traci nadziei, że jego chłopiec po niego wróci.
Czy dwunastolatek dotrze sam do domu? I czy odnajdzie tam Paxa?

Rok 2017 zaczynamy, jak najbardziej trafnie - książką opowiadającą o wydarzeniach z 2017 roku. Co jakiś czas w mediach można usłyszeć o krążącym widmie trzeciej wojny światowej, o agresji Rosji na Europę, o najgorszych, najplugawszych scenariuszach. Sprawy podjął się sir Richard Shirreff - generał NATO. Cóż może być lepszego niż scenariusz wyżej wymienionych zdarzeń napisany przez kogoś kto obie strony konfliktu zna od podszewki?
Zapraszam do przeczytania recenzji.

Napisana przez oficera do niedawna zajmującego wysokie stanowiska w hierarchii NATO i oparta na przebiegu gier wojennych prowadzonych przez natowskie sztaby, pokazuje, jak zaniechanie pewnych działań może doprowadzić do kolejnej wojny w Europie. Prognozy Richarda Shirreffa:
– Rosja zaatakuje kraje bałtyckie w 2017 roku.
– Używając szantażu nuklearnego, powstrzyma państwa zachodnie przed interwencją.
– Wiara Zachodu w broń jądrową jako gwarancję pokoju okaże się kosztowną iluzją.
– Wahanie NATO doprowadzi nieomal do katastrofy, a pełna mobilizacja sił Sojuszu nastąpi dopiero w ostatniej chwili, gdy alternatywą będzie zupełna klęska.
– Demokratyczny porządek świata zachodniego, ustanowiony po drugiej wojnie światowej i powszechnie uważany za coś trwałego, zostanie zagrożony.

Jak stwierdził Lew Trocki: „Możesz nie interesować się wojną, ale wojna interesuje się tobą”.

Obecnie, jak zapewne każdy czytelnik wie, mamy dwie formy książek - elektroniczne i papierowe. O ile te pierwsze są wygodne w użytkowaniu, można je wszędzie zabrać i nie sprawiają ogólnie kłopotów, to te drugie wymagają również pewnego stopnia dbałości. W tym artykule, chciałbym Wam zaprezentować mój sposób na dbanie o papierowe książki. Myślę, że niektóre rzeczy okażą się przydatne, a niektóre oczywiste ;)

Dlaczego w ogóle mówimy od dbaniu o książki papierowe? Niektórzy powiedzą: "Po co?". A chociażby dlatego, że im dłużej utrzymamy książkę w dobrym stanie, tym więcej razy nam posłuży. Można też na to spojrzeć z innej strony. Książki w zadbanym stanie będziemy mogli sprzedać po wyższej cenie, jeśli już w ogóle decydujemy się na sprzedaż.

Oto kilka podpunktów, z których warto skorzystać przy czytaniu i przechowywaniu książek:

1. Nie łamać grzbietu!
Z takimi czynami spotkałem się kilka razy, w tym, wśród moich znajomym, którym pożyczałem książki. Czytelnik dla wygody, by książka się samoczynnie nie zamykała, siłowo łamie grzbiet. Ma to
dwie zasadnicze wady. Po pierwsze, grzbiet wygląda nieestetycznie (tworzy się charakterystyczna bruzda - fotografia po prawej), a po drugie i chyba ważniejsze - naruszamy ciągłość kleju spajającego strony. Następstwem łamania grzbietu jest często wypadanie stron i odklejanie się okładki.
Co w tej sytuacji robić? W mojej opinii należy się nauczyć czytać książki tak, by jedną ręką cały czas je trzymać, by się nie zamknęły (fotografia po lewej). Wymaga to wprawy, ale po kilku książkach można się przyzwyczaić.




2. Zamiast zaginać rogi stron, używać zakładek.
Wiem, że w tym miejscu wiele czytelników może się oburzyć, gdyż mają wyrobiony nawyk zaginania stron. Ja prezentuję tylko swój punkt widzenia, poparty spostrzeżeniami ;)
Zaginanie rogów powoduje powstanie przestrzeni pomiędzy dwiema kartkami. Taka książka noszona wraz z innymi przedmiotami np. w torebce czy plecaku będzie bardziej narażona na otwarcie z powodu wciskających się w powstałą szczelinę przedmiotów. Może to skutkować tym, że środkowe strony książek staną się bardzo pomięte. A jeśli nawet się nie pogną, to zagięte rogi pozostawią ślad zagięcia na zawsze. Ponadto każde zamknięcie i otwarcie książki może spowodować samoczynne
zaginanie się rogu strony. W tym miejscu polecam stosować najzwyklejsze zakładki do książek (fotografia po prawej). Zminimalizują ryzyko pogięcia stron.

3. Nie jeść i nie pić nad książką, ani za blisko!
Choć to zapewne nie wymaga komentarza, każdy aktywny czytelnik powinien na to zwracać szczególną uwagę. W przypadku jedzenia sypkiego lub kruchego (kanapki, ciasto, ciasteczka, chipsy itd.) okruchy mogą wpadać pomiędzy kartki, a próba ich wyjęcia może skutkować tym, że wpadną jeszcze głębiej. Wszystko co płynne, może przynieść jeszcze gorszy efekt. Papier jest materiałem, który dobrze i szybko chłonie wodę. Powstałe plamy od chociażby kropelki herbaty czy kawy (a może i wina?) zostawiają ślad, którego nie będzie się dało usunąć. W tym miejscu warto wspomnieć też, że zbyt duże nawilżenie stron powoduje, że widać druk z drugiej strony kartki, co, jak wiadomo nie wygląda ani estetycznie, ani przejrzyście.

4. Nie nosić książki luzem z innymi rzeczami!
Wspomniałem nieco w drugim punkcie, do czego może prowadzić noszenie książek wraz z innymi rzeczami. Nie chodzi mi teraz o to, by książki w ogóle nie nosić z czymkolwiek innym, ale o zabezpieczenie jej. Ja z doświadczenia książkę wkładam do oddzielnej reklamówki, a następnie do plecaka. Dzięki temu książka nie ma bezpośredniego kontaktu z innymi rzeczami i jednocześnie jest zabezpieczona przed zmoczeniem. Choć może to się wydaje nie pozorne, ale nawet taka zwykła reklamówka zabezpiecza książkę przed drobnymi uszkodzeniami mechanicznymi (podwijanie okładki, zawijanie całych rogów książek).

5. Higiena rąk jest najważniejsza!
Specjalnie najważniejsze zostawiłem na koniec, ponieważ człowiek z dużej ilości treści najwięcej zapamiętuje tego, co na końcu. Decydującym czynnikiem odnośnie dbałości o książki według mnie jest czystość rąk. Może się to wydaje zaskakujące, a może nie ;) Higiena rąk przekłada się na dwie najważniejsze rzeczy, które będą decydować o estetyce naszych książek. Po pierwsze - to okładka.
Na okładce prawie zawsze zostawiamy odciski palców (fotografia po lewej)  Szczególnie uwidacznia się to gdy spojrzymy na nią przy odpowiednio skierowanym oświetleniu, zwłaszcza na książkach z Koszmar, prawda? Odciski palców biorą się z tłuszczu na palcach. Część tego tłuszczu bierze się z tego, ze skóra sama w sobie naturalnie jest odrobinę tłusta, natomiast pozostała, zdecydowana większość bierze się z tłustych rzeczy, których dotykamy na co dzień - przeważnie jest to jedzenie.
By zapobiec tłustym śladom na okładce, polecam książkę kłaść na czystym materiale (ja używam reklamówki, w której noszę książkę w plecaku), by odizolować ją od tłustych palców.
O tym, jak ważna jest czystość palców można się również przekonać podczas przerzucania stron.
Zazwyczaj, gdy przekręcamy książkę na kolejną stronę, łapiemy kartkę od dołu kciukiem, przesuwamy nim wzdłuż krawędzi kartki i przerzucamy ja całą dłonią (fotografia po prawej). Gdy po pewnym czasie spojrzymy ud dołu na naszą książkę, możemy zauważyć pewne szare linie, równolegle do kartek (fotografia po lewej, poniżej). Dzieje się to właśnie z tego, jak przekładamy kolejne kartki. Jest to spowodowane przez opisane przeze mnie postępowanie. Kciuk jest palcem, który w ciągu dnia jest najczęściej używany, więc zbiera
najwięcej brudu. Ten brud nie schodzi nawet po umyciu rąk, ponieważ jego cząsteczki wciskają się pomiędzy linie papilarne, które na kciuku są najgłębsze. Aby uniknąć powstawania szarych linii z brudu, polecam - sam tak zacząłem robić - przewracać strony zaczynając palcem wskazującym od lewego górnego naroża. W ten sposób nie zostaje żadna drobinka brudu, a książka wciąż wygląda na tak czystą, jak w momencie zakupu. Podsumowując tą radę, chciałbym zwrócić uwagę na to, że nie ma konieczności mycia rąk za każdym razem przed czytaniem. Wystarczy umieć odpowiednio nimi operować.

Powyższe rady powstały w oparciu o moje własne spostrzeżenia. Sam stosuję je wszystkie, a przeczytane książki wyglądają na zupełnie nowe. Wyobraźcie sobie zdziwienie moich znajomych, którym je pokazuję, gdy się dowiadują, że książka, którą widzą, byłą już raz czytana :)