Książki Na Wieczór: Recenzje

, by juzekxx02

[Recenzja] Remigiusz Mróz - Kasacja

Czytając powieści kryminalne zawsze mamy do czynienia z przystojnym prokuratorem, albo uzależnionym od alkoholu komisarzem. Większosć pisarzy tego gatunku uznaje jeden wytarty schemat, co i rusz zmieniając ścieżkę, jednak co się stanie, gdy jako śledczego umieścimy prawnika? Taki zabieg zastosował Remigiusz Mróz, jak mu to wyszło? Zapraszam do przeczytania recenzji.

Piotr Lan­ger – syn sza­no­wa­nego biz­nes­mena, zostaje oskar­żony o doko­na­nie dra­stycz­nego mor­der­stwa. Sie­dzi on w aresz­cie wydo­byw­czym na Bia­ło­łęce, a nowe dowody w spra­wie – zaczy­nają go coraz bar­dziej obcią­żać. Do jego obrony zostaje prze­zna­czona – Joanna Chyłka z legen­dar­nej war­szaw­skiej kor­po­ra­cji. Praw­niczka jest bezwzględna, twarda, bar­dzo cha­ry­zma­tyczna. Na złość losu, do pięk­nej Pani adwo­kat, dołą­cza młody apli­kant Kor­dian Oryń­ski.

Na domiar złego, Lan­ger nic nie chce mówić, zarówno nie przy­znaje się do winy, jaki i nie twier­dzi, że to on zabił.

Czy Chyłce uda się dopro­wa­dzić do szczę­śli­wego zakoń­cze­nia?

Książka – należy do gatunku thil­ler, jed­nak śmiało można stwier­dzić, że jest to kry­mi­nał. Powieść zawiera wszystko to, co zawiera każdy świa­towy best­sel­ler; intrygi, mani­pu­la­cje, zabój­stwa, szan­taże oraz co naj­gor­sze – pie­nią­dze. Remi­giusz Mróz – nie spłyca swo­jej powie­ści, pisze twardo i wali obuchem mię­dzy oczy. 

Posta­cie, które wykre­ował Mróz są feno­me­nalne; piękna, mądra, twarda, eks­tra­wa­gancka, sta­now­cza, two­rząca istną mie­szankę energiczna Joanna Chyłka – którą poko­chają wszy­scy pano­wie oraz przy­stojny, bystry, wyspor­to­wany, ele­gancki – Kor­dian Oryń­ski, któ­rego poko­chają wszyst­kie Panie. Duet ten jest mie­szanką wybu­chową. Chyłka i Oryń­ski świet­nie się uzu­peł­niają, bar­dzo rzadko udaje się stwo­rzyć dwójkę tak cha­ry­zma­tycz­nych boha­te­rów. Dodat­kowo – utrud­nia­jący sprawę Lan­ger, który nie daje sobie pomóc oraz jego ojciec, który chce za wszelką cenę unik­nąć skan­dalu. 

Remi­giusz Mróz wodzi czy­tel­nikiem, co i rusz wska­zu­jąc nowe tropy. Pokazuje pro­stą i sze­roką drogę, dzięki któ­rej czy­tel­nik myśli, że już wie jak roz­wią­zać sprawę, ale po chwili tra­fia na ślepy zaułek. Napię­cie jest budo­wane powoli, czy­tel­nik każdą stroną wcho­dzi w świat brudny świat śledz­twa, coraz moc­niej się wkręca aż nagle prąd go kopie i czy­tel­nik jedyne o czym myśli  to zakoń­cze­nie powie­ści. Remi­giusz Mróz świet­nie oddziałuje na czy­tel­nika, wywo­łuje w nim wszystkie moż­liwe emo­cje.

Dodat­kowo głos Krzysz­tofa Gosz­tyły – który jest naj­lep­szym Pol­skim lek­to­rem, powo­duje, że czy­tel­nik jest wszystko w sta­nie sobie wyobra­zić. Nar­ra­cja lek­tora – two­rzy film w naszej wyobraźni. Nie mogłem się ode­rwać, słu­cha­łem tej książki; na spa­ce­rze z psem, w szkole, pod­czas bie­ga­nia, przed snem, przy śnia­da­niu – nie mogłem się ode­rwać. 

Odno­szę wra­że­nie, że Mróz dogłęb­nie prze­czy­tał try­lo­gię Lar­r­sona. Wycia­gnał z niej wszyst­kie błędy, prze­ło­żył powieść na pol­skie prawo two­rząc w ten spo­sób arcy­dzieło. 

Mani­pu­la­cje, intrygi – prze­cież to już wszystko było, ale Mróz udo­wad­nia, że nawet sta­rym wytar­tym szla­kiem można cie­ka­wie przejść

Dodat­kowo z książki można się bar­dzo dużo dowie­dzieć o pol­skim pra­wie (np. jak nie zapła­cić man­datu), dzia­ła­niu kan­ce­la­rii praw­nej, pol­skiej men­tal­no­ści oraz dla­czego praw­nicy nie mają w Pol­sce dobrej opinii. Mróz zro­bił bar­dzo dobry rese­arch przy­go­to­wu­jąc się do napi­sa­nia tej powie­ści, za to go bar­dzo podzi­wiam. 

W woli pod­su­mo­wa­nia

Książka ta to arcy­dzieło Pol­skiej lite­ra­tury kry­mi­nal­nej - wodzi za nos, gra na emo­cjach, a boha­te­ro­wie ocza­ro­wują czy­tel­nika. Pole­cam prze­czy­tać tę książkę każ­demu – emo­cje nie­za­po­mniane, a jeśli chcesz mieć, film w wyobraźni” to koniecz­nie się­gnij po audio­bo­oka – kac książ­kowy gwa­ran­to­wany. 

Moja ocena to 10/10 

Jeśli ci się podobało - zostaw komentarz
Jeśli chcesz kolejne recenzje - kliknij przycisk ,,obserwuj" - to naprawdę mocno motywuje 

Link do audiobooka

6 komentarze

, by Unknown

Recenzje

[Recenzja] Piotr Patykiewicz - Dopóki nie zgasną gwiazdy

Książki postapokaliptyczne cechują się dużą ilością strzelanin, nadmiernego dobrobytu oraz tego, że mimo wielu problemów ludziom żyje się w dostatku. Piotr Patykiewicz postanowił pójść inną drogą, omijając wytarte szlaki. Jak mu to wyszło? Zapraszam do przeczytania recenzji.

Świat niegdyś wielki i wspaniały został pokryty śniegiem, wszystko skuł lód, człowiek, który jeszcze nie tak dawno był panem całego świata, teraz żyje wysoko w górach, zbijając się w osady i dzieląc na kasty stara się przeżyć, a każdy dzień, jest walką o przetrwanie - w takich warunkach przyszło żyć Kacprowi, który nie jest świadomy, jakie piekło zgotował mu los. Syn szanowanego myśliwego wkracza teraz w wiek dorosłości, jak każdy chłopiec zostaje wystawiony na próbę, podczas której musi udowodnić swojej dojrzałości, a rzecz, którą przyniesie z wyprawy będzie świadczyła o tym, czy zyskał przychylność gór.

Po upadku nic nie zostało takie same - nawet człowiek w którym odrodziły się uczucia. Podejście do apokalipsy w książce zostało ukazane genialnie. Autor nie bawił się w pisarza literatury postapokaliptyczno-sensacyjnej, a w każdym rozdziale nie ma wystrzelonych wagonów amunicji (tak jak bywało w powieściach z serii Uniwersum Metro), ani walk rodem z Warszawy w 44'. Świat wykreowany przez Patykiewicza przypomina postśredniowiecze - ludzie dzielą się bowiem na kasty - myśliwych, złomiarzy itd. Małżeństwa są z góry ustalone. Wszyscy starają się za wszelką cenę przetrwać: myśliwi każdej wiosny wyruszają na polowania, złomiarze schodzą do miast, by zebrać to, co zostało z cywilizacji, a każda książka jest na wagę złota. Na pochwałę zasługuje podejście autora do mutantów, które w książkach tego typu są olbrzymimi stworami o pancernej skórze, a po to by zginąć potrzebują magazynka wyładowanego w twarz, w tej powieści tego nie ma; są świetliki, które jak lucyfer opanowują człowieka, wykańczając go przy tym. Patykiewicz, nie idzie wytartym i dobrze znanym szlakiem, który wytyczyli mu koledzy po piórze, on podobnie jak bohater jego powieści, idzie w nieznane na grań.

Fabuła jest nam serwowana powoli - małymi łyczkami. Dzięki temu wraz Kacprem odkrywamy świat, który skrywa swoje mroczne tajemnice. ,,Dopóki nie zgasną gwiazdy" są tym dla literatury postapokaliptycznej, czym był ,,Harry Potter" dla literatury młodzieżowej. Powieść ta jest o pokonywaniu własnych słabości, marzenia chłopca który chce się wyrwać z osady i poznać świat, książka ta pokazuje konsekwencje młodzieńczej głupoty, a Kacper i jego brat są najlepiej wykreowanymi postaciami w literaturze postapokaliptycznej.
Plastyczne i barwne opisy serwowane nam przez Patykiewicza pozwalają naszej wyobraźni się wykazać, dodatkowo dzięki temu, możemy na własnej skórze poczuć mróz bijący od powieści - czytać tylko w rękawicach. Największą wadą książki, jest jej zakończenie, ale o tym musicie przekonać się sami.

Książkę tę, mogę polecić każdemu, a zwłaszcza młodzieży (polecam na prezent dla córki czy syna), przekazuje ona wartości, o których w większości książkach się zapomina.

Moja ocena to 8/10

9 komentarze

, by Unknown

Recenzje

[Recenzja] Michael Dobbs - House of Cards Ostatnie rozdanie

House of Cards to obec­nie jeden z naj­po­pu­lar­niej­szych seriali na świe­cie. Kevin Space dzieki roli Fran­cisa - stał się jed­nym z naj­po­pu­lar­niej­szych akto­rów, jed­nak jak serial ma się do książki? Jak wyszła ta książka? Zapra­szam do prze­czy­ta­nia recen­zji. 

Francis dzięki swojej przebiegłości i bezwzględnym wybiegom wygrał wszystko, co na scenie politycznej było do wygrania. Dla niego to jednak wciąż za mało. Tylko miesiące dzielą go od tytułu najdłużej urzędującego premiera Wielkiej Brytanii. Wyniki sondaży są jednak coraz gorsze, a opozycja rośnie w siłę. Groźba utraty władzy staje się coraz bardziej realna. Francis musi posunąć się dalej niż kiedykolwiek wcześniej, by nie utracić swojej pozycji.

Nawet niebezpieczny pomysł wywołania międzynarodowego konfliktu stanie się opcją wartą zaryzykowania...

Serial - House of Cards każ­dego dnia przy­ciąga tysiące widzów na całym świe­cie. Ludzie zachwy­cają się świetną grą Kevina Spa­cey’ego oraz pięk­nych; Kate Mara i Robin Wri­ght. Każ­dego dnia z pó­łek skle­po­wych zni­kają płyty DVD z odcin­kami (mimo, że więk­szość ogląda serial w inter­ne­cie) oraz inne fanow­skie gadżety. Dzięki czemu serial bije rekordy popu­lar­no­ści, które prze­bi­jają sła­wetną, Grę o Tron”. 


Się­ga­jąc po tę książkę spo­dzie­wa­łem się pro­stej powie­ści, która pomi­nie serial sze­ro­kim łukiem i będzie żyła wła­snym książ­ko­wym życiem - nawet nie wie­dzia­łem w jak wiel­kim byłem błę­dzie. 
Książka trzyma w napię­ciu już od pierw­szej kartki, którą roz­po­czyna tajem­ni­czy pro­log. Następne roz­działy prze­no­szą nas do Wiel­kiej Bry­ta­nii i do naszego uko­cha­nego głów­nego boha­tera - Fran­cisa. Son­daże zaczy­nają spa­dać, a ludzie powoli zaczy­nają otwie­rać oczy, dodat­kowo opo­zy­cja rośnie w siłę, Jak dalej poto­czą się losy Fran­cisa? 

House of Cards - poru­sza tematy brud­nego świata poli­tyki - czy­ta­jąc ją, będą mieli pań­stwo wra­że­nie, że czy­ta­cie o kuli­sach afer poli­tycz­nych, a Fran­cis jest tylko przy­krywką by autor mógł czy­tel­ni­kowi otwo­rzyć oczy. Powieść ta, będzie Wam się śniła po nocach, a świetna nar­ra­cja i dia­logi nie pozwolą Wam zasnąć dopóki nie skoń­czy­cie powie­ści. 

Czy­ta­jąc tę książkę, nie mogłem uwie­rzyć w to, że została ona napi­sana w roku 1994. Nawią­zuje ona bowiem, do wielu afer które wyda­rzyły się w pierw­szej i dru­giej deka­dzie XXI, Michael Dobbs - to pro­rok, mam tylko nadzieję, że wyda­rze­nia, które zostały opi­sane w książce, ni­gdy nie spraw­dzą się w real­nym życiu. 

Na pochwałę zasłu­gują rów­nież posta­cie, które w tej książce są po pro­stu feno­me­nalne, Fran­cisa polu­bi­li­śmy w serialu a poko­chamy go w książce. 

Pisząc tę recen­zję, odniosę się jesz­cze do serialu. Jak to w więk­szo­ści przy­pad­ków bywa - serial jest tylko wierz­choł­kiem góry lodo­wej - bo prze­cież ekra­ni­za­cja nie odda myśli głów­nego boha­tera ani jego uczuć. Ksiażka i serial to dwa różne światy, które prze­pla­tają się ze sobą. Powieść, w któ­rej znaj­dziesz to, czego nie zoba­czysz w serialu oraz serial, w któ­rym znaj­dziesz to, czego nie prze­czy­tasz w powie­ści. Moim zda­niem twórcy ekra­ni­za­cji oraz powieść Micha­ela Dobsa świet­nie się uzu­peł­niają. 

Książka ta, to mroczny thil­ler, poka­zu­jący mecha­ni­zmy wła­dzy, po prze­czy­ta­niu jej, oglą­da­nie posie­dze­nia sejmu czy czy­ta­nie w wia­do­mo­ściach afe­rach poli­tycz­nych - ni­gdy nie będzie już takie samo. Fran­cis by utrzy­mać wła­dzę, będzie się­gał do naj­więk­szych i naj­gor­szych sztu­czek poli­tycz­nych, któ­rych nikt inny by się nie spo­dzie­wał. Wpa­da­jąc w aferę, two­rzy kolejną w celu zagłu­sze­nia pierw­szej. 

Podsumowując; 
House of Cards - to mroczny thil­ler poli­tyczny, który nawią­zuje do wielu afer, które wyda­rzyły się w dzi­siej­szym świe­cie. Książkę tę pole­cam prze­czy­tać każ­demu, nie tylko fanom serialu. 
Moja ocena to 9/10

8 komentarze

, by Unknown

Recenzje

[Recenzja] Magdalena Kozak - Łzy Diabła

Tematyka Afganistanu stała się ostatnio bardzo popularna - w Polsce zapoczątkował to film ,,Karbala". Wokół tego państwa narosło także wiele mitów i zagadek. Gdy dowiedziałem się że powieść ,,Łzy Diabła" to Afganistan w Kosmosie złapałem się za głowę i stwierdziłem - muszę to przeczytać!

Dżahan jest planetą która znajduje się za galaktykami, w innym układzie słonecznym. Planeta ta przypomina dzisiejszy Afganistan i trwa na niej epoka arabskiego średniowiecza. Gdy na tę planetę docierają ludzie, okazuje się, że rośnie na niej Czars-Narkotyk - tytułowe Łzy Diabła. Dochodzi do handlu między nami [Mieszkańcami Dżahanu] a ludźmi [ludźmi], lecz jak to w naturze ludzkiej bywa, lepiej kupić czołg, śmigłowce i karabiny niż oczyszczalnię ścieków, bo sąsiad kupi broń i nas podbije. Na całyej planecie rozpoczyna się wyścig zbrojeń.

Akcja powieści idzie dwutorowo. Pierwszym bohaterem jest nastepca tronu Izzat Szammar Farji, który wedle tradycji, jak każdy z Szammarów przed objęciem tronu, musi stoczyć kampanię honoru smoka przeciwko "Wysokim" - plemieniu Tholwaków. Wraz z Izzatem wyruszają jego kuzyni Amniat oraz Malik. W wygraniu tej batali ma im pomóc technologia zakupiona od obcych, stawką tej kampanii jest nie tylko objęcie tronu w chwale. Stawką jest stworzenie nowego szlaku przerzutowego dla Czarsu i wygrania wyścigu zbrojeń co pozwoli przetrwać Farji.

Drugim bohaterem jest Znajda. Mężczyzna którego wyrzuciła rzeka i który stracił pamięć. Pracuje na farmie za jedzenie i i dach nad głową. Po pewnym czasie Znajda wstępuje do oddziału patryzantów którzy zwą siebie ,,skorpionami". Mężczyzna szybko odkrywa, że wojownika we krwi i po paru udanych akcjach. Dostaje pseudonim ,,Mściciel z pól" i zaczynają się go bać nawet najlepsi Faryjscy generałowie.

W rozdartym wojną kraju Izzat i Znajda zmierzają ku swemu przeznaczeniu. Co się wydarzy, gdy się spotkają?

Język autorki jest prosty, co sprawia, że powieść czyta się łatwo i szybko, bywają jednak momenty gdy czytelnik musi przerwać czytanie i przemyślec parę spraw. Książka ta ma bowiem drugie dno. Autorka sprytnie przeniosła prawdziwe wydarzenia, zmieniła tylko imiona bohaterów oraz miejsce akcji.

Akcja tej powieści mogłaby spokojnie posłużyć na nakręcenie filmu hollywodzkiego - mamy tu wszystko: sex, wybuchy, intrygi, politykę, chwile radości, smutku zdradę pot i krew, a to wszystko przeplata się tworząc Arcydzieło.

Z Łez Diabła możemy się dowiedzieć bardzo dużo o polityce, fukcjonowaniu i organizacji wojska, czy nawet o medycynie. Zaletą tej powieści jest drugie dno, i moim zdaniem Czars - to ropa, Farja - to Afganistan, a Obcy - to Amerykanie.

Łzy Diabla to powieść o męstwie, żołnierskim etosie, walce, i brutalnej prawdzie życiowej. Powieść ta jest dla każdego, zarówno dla kobiet jak i mężczyzn; każdy znajdzie tu coś dla siebie. Książka była jedyną, przy której uroniłem Łzę. Przeczytałem ją cztery razy i za każdym razem, gdy odkładałem książkę na półkę czułem jakbym stracił przyjaciela.

Jedyne do czego mogę się doczepić, to słabo rozwinięty wątek obcych ( wiem czepiam się) .

Łzy diabła to Arcydzieło Polskiej literatury S-F/sensacyjnej. Moja ocena to 10/10

2 komentarze

, by Unknown

Recenzje

[Recenzja] Andriej Diakow - Za Horyzont

Rynek książek postapokaliptycznych zajmuje coraz więcej "powieści drogi". Bohaterowie tych książek przeważnie nie oddalają się od własnego ciepłego, przytulnego schroniska dalej niż na kilkanaście kilometrów. Jednym z autorów, który postanowił pociągnąć swoich pupilów dalej niż ludzkie oko sięga, jest Andriej Diakow ze swoją powieścią "Za Horyzont".

Książka jest aktualnie zwieńczeniem trylogii, kontynuuje losy poznanych wcześniej bohaterów - głównie Tarana, Gleba i Aurory. W petersburskim metrze wybucha wojna z weganami. Główni bohaterowie, aby przeżyć, muszą uciekać. Za cel podróży wybierają Władywostok - miasto oddalone o ponad 9,5 tysiąca kilometrów. Dzięki tak dalekiej podróży Diakow ukazuje nieporównanie duży kawałek świata i pozwala czytelnikowi dowiedzieć się, jak wygląda krajobraz poza miastami. Czytelnik również dowiaduje się o innych miejscach, gdzie żyją ludzie i jak sobie radzą.

Diakow warsztatowo niewiele się zmienił. Wciąż posługuje się jeżykiem prostym i zrozumiałym dla przeciętego czytelnika. Nie zostawia dziur fabularnych, dzięki czemu Za Horyzont jest zatem książką bardzo przyjemną w czytaniu. Mimo że w powieści panuje zima, to przedstawiony krajobraz oraz niebezpieczeństwa tworzą malowniczą całość.
Mocnym punktem w "Za Horyzont" jest obraz ludzi mieszkających w odległych miejscach. Nie są to wymiękli, upatrujący ratunku ludzie, a bezwzględni mordercy i złodzieje chcący stworzyć własne imperium posuwając się przy tym do niemoralnych czynów.

Bohaterowie ulegają przemianie - Gleb staje się dorosły, a Taran zacieśnia więzi z przybranym synem. Wszystko to zostało w bardzo poruszający i emocjonalny sposób opisane.

Dla fanów Uniwersum Metro 2033 w książce pojawiają się pojazdy i urządzenia, które poniekąd naruszają zasady nałożone przez Dmitrija Glukhovsky'ego - autora uniwersum. Dla osoby, która nie miała styczności z serią, Za Horyzont może okazać się ciekawą książką science-fiction.

Każdemu, kto lubi barwne przygody i mocne przeżycia, polecam Za Horyzont. Warto do niej zajrzeć nawet po to, by spędzić miło czas.

Moja ocena to:
7/10

[Józek]

No komentarze

, by juzekxx02

Recenzje

[Recenzja] Duff McKagan. Sex, drugs, rock & roll i inne kłamstwa

Duff McKagan - basista, znany głównie z zespołu Gun’s N Roses. Wspaniały człowiek, muzyk, osoba o wielu talentach, przez wielu kochany, przez wielu znienawidzony, postanowił napisać swoją biografię, jak mu to wyszło? Zapraszam do przeczytania recenzji.

Lata 80 były latami Rock’N roll’a, szybkich aut, pięknych kobiet i gwałtownego rozwoju technologicznego, ale także był to okres narkomani, mieszania slumsów z bogaczami oraz brudnego świata zachodu. W tym okresie Duff, nastolatek z Seatle, wsiada w auto i opuszcza rodzinne miasto. Mając ze sobą jedynie 360 dolarów kieruje się do Los Angeles, by rozpocząć lepsze życie. Tam odpowiada na zgłoszenie tajemniczego Slasha, i dołącza do legendarnego zespołu. Rozpoczyna się bowiem era Gun’s N Roses.

Autor opisuje nam amerykański sen - chłopiec z Getta wyjeżdża do bogatego miasta, dołącza do zespołu, w który staje się legendą. Tak byłaby napisana biografia na zamówienie, ale ta jest napisana sercem i rękami trzeźwo myślącego człowieka dojrzałego już człowieka, który swoimi błędami pragnie się podzielić z nami - czytelnikami, bysmy ich nie popełnili. Duff serwuje nam prawdziwą historię, która często spływała do otchłani narkomani. Tragizm całej biografii, polega na tym, że tak było naprawdę. Znani muzycy piszący dzieła, stający się legendami, będący dla wielu idolami, to tylko wierzchołek góry lodowej - za tym wszystkim kryją się hektolitry alkoholu, kilogramy narkotyków, wagony papierosów.

Biografia ta, to piękna lekcja życia, pokazująca jak ciężko jest się wybić oraz to, jak łatwo spaść na dno, stracić dobytek, który budowało się przez lata. Coś o czym warto napisać to to, że przy tytule książki powinien być dopisek , "ku przestrodze dla młodych”.

Muzyk w sposób krytyczny podchodzi do swojego życia (zresztą nie ma mu się co dziwić, ale tego dowiecie się czytając tę książkę). Biografia Duffa nie zawiera kolorów tęczy, jest szara, wręcz przytłaczająca. Książka ta daje naprawdę wiele do myślenia, pokazuje co narkotyki robią z człowiekiem oraz to, ile kłamstwa nam serwują dziennikarze pisząc o Rockmenach oraz to, jak bardzo zakłamane jest to środowisko. Dawno nie było tak wstrząsającej i mocnej książki na Polskim rynku.

Na pochwałę, zasługuje to, że muzyk pisze rzeczy kontrowersyjne, które mogłyby mu zaszkodzić, opisuje historię, przez które mógł się pokłócić z wieloma osobami. Za to właśnie cenie tą biografię i za prawdę jaka się w niej kryje

Dodatkowo, do książki dołączono zdjęcia, które tylko dodają jej uroku.

Książka jest fabularyzowana i Duff często przytacza swoje niektóre rozmowy z Axl’em Rose czy Slashem. Ułatwia to czytania biografii innych muzyków, ponieważ dane sytuacje widzimy z różnych perspektyw i sami możemy wyciągnąć wnioski. Gun’s N Roses to legenda, a tej legendy nie byłoby bez świetnego basisty jakim jest Duff oraz tego jakim charyzmatycznym jest człowiekiem.

Duff'owi jako artyście jest łatwiej opisywać świat, dzięki temu możemy niemalze poczuć jak to jest na narkotykowym kacu, ból przy wciąganiu kokainy gdy nos jest podziurawiony a organizm domaga się kolejnej dawki. Książka nie jest lekka, od razu zaznaczam, ale naprawdę warto ją przeczytać jako lekcje życia. Dla mnie jest to arcydzieło, polecam przeczytać ją każdemu.
Po skończeniu powieści położyłem się i patrzyłem ślepo w sufit, zacząłem rozmyślać o swoim życiu. Po przeczytaniu powieści nie będziecie już tacy sami.

11/10

Jeśli recenzja ci się spodobała - zostaw komentarz
Jeśli nie chcesz przegapić następnych recenzji - kliknij przycisk ,,obserwuj"

2 komentarze

, by Unknown

Recenzje

[Recenzja] Tullio Avoledo - Korzenie Niebios

Jest wiele książek i filmów o tematyce postapo. Większość z nich to zwykłe przygody stalkerskie, zimnokrwiste strzelaniny czy też ucieczka przed stworami. Na ogół wszystko kręci się wokół innego świata, stworzonego przez autorów powieści lub uniwersów. Tullio Avoledo - włoski pisarz - postanowił poruszyć temat nieco inny niż serwują nam coraz liczniejsi autorzy postapo. Avoledo postanowił poddać wiarę chrześcijańską próbie w nowym świecie, którego kształt zawdzięczamy Dmitrijowi Glukhovsky'emu.

Podczas zimy nuklearnej, która opanowała Włochy przy życiu zostaje garstka ludzi skryta w katakumbach św. Kaliksta, której przewodzi kardynał Kamerling - ostatni członek kolegium kardynalskiemu. Zleca ojcowi Jackowi Danielsowi misję odnalezienia patriarchę Wenecji. Ojca Danielsa czeka podróż przez nowe, zabójcze i ponure krajobrazy Włoch.

Kolejny autor, który w ramach Uniwersum Metro 2033 postanowił wyprowadzić bohatera na niebezpieczną powierzchnię. Książka prowadzona jest za pomocą narracji pierwszoosobowej, dzięki czemu czytelnik może bardzo dobrze na odczuciach bohatera, na jego stosunku do świata, a także może wraz z nim przeżywać wszystkie zmiany. Główny bohater powoli, ale w zauważalny sposób zaczyna zastanawiać się nad sensem swojej wiary, by w końcu odbyć ostateczną przemianę, czego przykładem może być zakończenie powieści.

W przypadku Korzeni Niebios pojawia się wiele mankamentów, które mogły podzielić ich czytelników na zwolenników i przeciwników powieści. Oceny książki Avoleda są na wszelkich stronach albo skrajnie wysokie albo skrajnie niskie. Co zatem mogło to spowodować?

Świat Glukhovsky'ego narzucił pewne zasady. 20 lat po wojnie nuklearnej ludność żyje na resztkach cywilizacji. Nic dziwnego, że pojawiające się w powieści dżipy z działającym GPSem czy skutery budzą mieszane uczucia. Dla fanów UM2033 jest to element nie do zniesienia. W Korzeniach Niebios również można spotkać się z elementami paranormalnymi, które w równym stopniu budzą niechęć niektórych fanów do książki.

Dość rażącym elementem w Korzeniach Niebios jest nieciągłość fabularna. W pewnym momencie wątki przestają się logicznie trzymać siebie, tak jakby autor napisał pół książki i odłożył ją na pół rok, po czym wrócił do pisania.

Poza tym wszystkim, powieść Avoledo mi się podobała pod jednym względem - żadna książka do tej pory nie budziła we mnie tylu skojarzeń z innymi książkami, grami komputerowymi czy filmami.

Moja ocena to niestety: 3,5 / 10

Jeśli artykuł ci się podobał zostaw komentarz - to naprawdę bardzo mocno motywuje. Jeśli nie chcesz przegapić kolejnych artykułów daj obserwację ;)

2 komentarze

, by Unknown

Pages

Książki Na Wieczór

[Recenzja] Dmitrij Glukhovsky - Metro 2035

[Recenzja] Remigiusz Mróz - Kasacja

[Recenzja] Piotr Patykiewicz - Dopóki nie zgasną gwiazdy

[Recenzja] Michael Dobbs - House of Cards Ostatnie rozdanie

[Recenzja] Magdalena Kozak - Łzy Diabła

[Recenzja] Andriej Diakow - Za Horyzont

[Recenzja] Duff McKagan. Sex, drugs, rock & roll i inne kłamstwa

[Recenzja] Tullio Avoledo - Korzenie Niebios

O nas

Obserwatorzy

Archiwum

Like us on Facebook

Flickr Images

Pages

O nas

Obserwatorzy

Archiwum

Like us on Facebook

Flickr Images

Subscribe